woensdag 20 september 2017

Koffie en terras in Antwerpen

Krant lezen en eens een schommel duwen? Ow ja.
Tegenwoordig denk ik er zelfs in de helft van de gevallen aan om de zak met zandspeelgoedjes mee te nemen. Tsjakkenbak, deze moeder leert bij!
Hier mijn tips voor zonnige dagen en onrustige kinderen....

Met vriendje Noa in Park Spoor Noord


Café Kamiel - Markgravelei
Spijtig dat er nog een klein straatje zit tussen café Kamiel en het Hof van Leysen. Maar het terras is er heerlijk en in het park is een leuke speeltuin. Niet ideaal voor kleine kindjes (je ziet niet veel van op het terras). Onlangs het tapasbordje goedgekeurd, we wisten al dat de brunch in het weekend heerlijk is. De akoestiek binnen is minder, dus zeker geen winterip. Maar dit was een blogpost over terrassen en op dat vlak: 9/10!

Aan het strand van Oostende - Dageraadplaats
Op de Dageraadplaats is een kleine en ietwat verouderderde speeltuin. Toch genoeg plezier voor twee koffies schat ik. Een deel van het terras van deze brasserie zit meteen aan het restaurant, en volgend deel staat op het plein zelf, dus echt naast de speeltuin. De ontbijtjes zijn er heel lekker en voor kinderen zijn er dingen zoals chocomelk met smarties.

De Living - Harmoniepark
Eigenlijk nog niet vaak geweest maar al zo vaak langs gefietst. Grote (zand)speeltuin en nog een klimding voor grotere kinderen wat verderop. Moest je soms twijfelen aan het welslagen van onze superdiverse maatschappij: ga dan even daar iets drinken. Joodse moeders, Noord-Afrikaanse families, oude mensen met een zuurstofding vanuit het nabijgelegen ziekenhuis, hangjongeren én hipsters die met frisbees gooien: ze zijn er allemaal.

Melkerij - Nachtegalenpark
Een classic bij ons aangezien we er zo goed als elke kinderverjaardag hebben gevierd. Picknickbanken langs de speeltuin als je je eigen taarten bakt en thermossen koffie meezeult. En anders een pracht van een terras, bij goed weer een serieuze uitdaging om een plekje te veroveren. Eten vind ik er duur en niets bijzonder, maar de ligging in dat park is heerlijk. Prachtige herfst daar, dus met een extra trui rek ik daar graag het terrasseizoen.

Bar Leon - Krugerplein
Het is leuk in BOHO, zoals we tegenwoordig moeten zeggen. Het Krugerplein is een verstopt plein maar wordt de laatste jaren door alle hipsters ontdekt. Bar Leon is gewoon een heel fijne plek met lekkere gemberdrankjes en een terras naast de zandspeeltuin. Met water ook, reservekleertjes zijn nuttig. Achter de hoek is trouwens Borgo Gelato, een nieuwe ijsjeswinkel met bijzonder lekker ijs (ook vegan!). Zei ik al dat reservekleertjes nuttig kunnen zijn?

Bar Stark - Rivierenhof
Oké, deze hoort niet helemaal thuis in het rijtje. Bar Stark heeft ook een grote tuin en dus een fijn terras, maar daar staat geen speeltuin in. Daarvoor moet je tweehonderd meter verder, net buiten het Rivierenhof. Bar Stark heeft wel héél lekkere koffie en een speelhuisje binnen. Genoeg papier en veel kleurtjes... Koffie met kinderen en zonder terras is plots weer haalbaar dan.

Bar Noord - Park Spoor Noord
Bar Noord blijft nog een tijdje open in de herfst... Brunchen op zondag is er echt super goed (soesjes!) en dat terras, geweldig. De waterfonteinen, de speeltuin,... Ik ben en blijf een fan.

En buiten de stad:

De Schorre - Boom  - prijs voor de ongezelligste cafetaria, maar grote leuke speeltuin!
De Jongste Telg- Boechout - restaurant met grote tuin, speeltuin en wat diertjes
Pachtgoedhof - Kruibeke - grote speeltuin en terras, kinderboerderij





donderdag 14 september 2017

Brussel Noord, kant Rogier.


Aan het Brusselse Noordstation, kant Rogier, wordt al maanden gewerkt. Een nieuwe helling moet de duizenden pendelaars iedere ochtend uitspuwen en iedere avond weer inslikken. Het is een lelijk station maar ik hou van de klokkentoren. Het is een gekke keuze om net op een plek waar tijd belangrijk is, te kiezen voor een onduidelijke uurwerk met dikke wijzers. Alsof de klok je van meters hoog toe wil schreeuwen: ik weet het ook niet exact, misschien is het te laat, misschien ook niet. 

Al maandenlang laveer ik met mijn fiets van de fietsenstalling bovenaan naar beneden, tussen al die pendelaars. Eerst op een veel te smalle tijdelijke helling van spaanderplaten, ondertussen op een grote brede helling, die maar niet afgewerkt geraakt. Nog steeds ontbreken er stukken blauwe steen, nog steeds staan er verloren hekken, geraakt het hier dan nooit af?

Ik heb geen tijd voor die gedachte, voor die ergernis. Want mijn aandacht wordt door iets anders opgeëist. De tientallen zwarte mannen, of zijn het er meer, die samentroepen rond de helling, en wachten. Door de werken werd een hele galerij, onder de spoorweg, terug open gewerkt. Wellicht droomt een beleidsmaker van kleine winkels, van leven in een doodse buurt. De afschuttingen werden weggehaald en er kwam rommel tevoorschijn. Zo leek het, want het wás geen rommel. Het was een leven. Een huishouden bijna. De honderden kledingstukken, de vale matrassen, de natte dekens, de honderden spullen: achter de afschuttingen werd gewoond, geleefd. Al die maanden fietste ik erlangs, denkende dat ik de ellende van deze mannen, donker en mager, wel kon zien. Ik had het mis.

Onlangs brachten de werken aan de helling een onverwacht voordeel. Er werd een groot elektriciteitspunt geïnstalleerd zodat de werkmannen eenvoudig hun slijpmachines kunnen hanteren, ooit moet het toch mogelijk zijn om die blauwe stenen állemaal een plaats te geven. Er werd een stopcontact veroverd door de mannen. Er werd een dominostekker voorzien, ik beeld me in hoe ze allemaal een halve euro hebben bij gelegd. En sinds die dag, troepen de mannen samen rond dat elektriciteitspunt. Het lijkt de werkmannen niet te deren.

De mannen laden de batterijen van hun telefoons. Ze laden hoop. Ze wachten, ze staren, ze worden zenuwachtig, ze wachten op hun beurt. Ze wachten op hun kans, op een signaal, op een teken van leven, van wie ze hebben achtergelaten. De werkmannen slijpen verder aan hun stenen.

Zo gaat het even door. Niets lijkt vooruit te gaan, niet de werken aan de helling, niet het wachten van de zwarte, donkere mannen.

Onze staatssecretaris voor asiel en migratie wordt zenuwachtig: hij weet niet wat te doen met deze mannen. Ze willen hier niet blijven, ze willen verder. Ze willen geen asiel en hij weet niet of hij daar nu wel of niet blij mee moet zijn. Dus de politie komt erbij, de situatie van tientallen mannen die slapen achter het fietsenrek en overdag wachten aan het elektriciteitspunt, of honderd meter verderop in het park, die situatie moet worden opgelost.

Opgekuist, dat zegt hij.

Haal de bezem, de vod, en aan het werk.

Ik walg. Wat kunnen we nog verwachten van pendelaars zoals ik, als een regeringslid zulke woorden in de mond neemt?

De mannen waren er niet deze ochtend. De matrassen achter het fietsenrek zijn weggehaald. Het was de eerste echte frisse dag, er komt een eerste echte frisse nacht.

Ik hoop dat de mannen ergens zijn waar ze willen zijn. En dat hun batterijen vol zijn.

zondag 10 september 2017

Papa en het Vigeland park

In augustus was ik net als vorig jaar in het Vigeland park in Oslo.
Ik keek naar de beelden, we zaten in de speeltuin, we wandelden wat rond, we lachten met toeristen met selfiesticks en aten druiven. En ik dacht: dit gaat, dit gaat goed. Ik dacht: met mij gaat het goed.

Een jaar daarvoor ging het niet. Ik huilde een beetje, de meisjes weetjewel, en huilde diep vanbinnen de rest van de reis in Noorwegen. Het verdriet om papa was zo groot en zo blijvend. In augustus 2016 leek er helemaal niets veranderd tegenover juni 2016. Ik wist niet hoe ik de rest van mijn leven met zoveel verdriet kon leven, het verse verdriet was na twee maanden nog geen sikkepit geminderd.

Het wordt wel vaker gezegd: dat eerste jaar.
Ik deelde in november een stukje van mijn dagboek. Op 1 januari knalde het jaar 2017, zonder papa, er kei hard in. Ik was jarig, hij was jarig, En toen was er een jaar voorbij. Toen was hij een jaar dood.

Exact een jaar na zijn begrafenis, zat ik op de afscheidsdienst van een moeder van een collega. Ook te jong, ook te vroeg. Het waren zware weken geweest, met veel zorgen om veel dingen. Mijn hoofd zat zo vol dat op zijn minst de tranen eruit moesten. En toen ook de woorden. Er was een belangrijk gesprek, het gebeurt toch niet zo vaak dat er echt iets wordt gezegd.

En even later kon ik het ook luidop zeggen: het gaat niet goed met mij.

Ik haalde adem, ik ging lopen, en ik zag plots dat er een keuze was.

En toen werd het zomer, en het ging beter. Niet langzaam, maar in horten en stoten.

Ik ga zeker nog terug naar het Vigeland park. En ik ga zeker ook dan denken aan papa en hoe zijn ogen blonken als we spraken over die beelden en dat park en de dure maar lekkere koffie is Oslo.

Het duurde iets langer dan een jaar. Maar met mij gaat het goed.



vrijdag 1 september 2017

Brief aan Oona op de eerste schooldag

Lieve Oona

Vanmorgen vertrok je naar het eerste leerjaar. Een nieuwe school met daarin zoveel nieuwe dingen, je was zenuwachtig maar zo stoer en benieuwd. Ik ben fier.

Je koos voor de ribfluwelen broek die ik te winters en te kort vind (wat groei je snel, lieverd). Maar het is zo'n zachte broek, zei je, en alles wat deze dag wat zachter kan maken moeten we omarmen.

Je bent geen kleuter meer, met je honderdentwintig en een beetje centimeters.
Een hangmat noem je nog steeds een hangbad, je vindt het leuk op de Sinksenfoon en bij dat kinderliedje zing je nog steeds 'is er dan geen Smits in 't land, die de sleutel maken kan'. Een familie-mopje, heerlijk.

Ik ben zo blij dat ik je deze zomer zo veel heb gezien, dat ik zoveel heb mogen delen in jouw wereld.
Alles wil je weten, er mag niets gebeuren, er mag geen woord worden gezegd, jij wil het allemaal beleven, begrijpen. Je vouwt zakdoeken in frietzakjes, je wil weten wat geeuwen eigenlijk is.

Ik kijk graag naar je. Als je in onze tent als een kleine rups in je slaapzak ligt te slapen. Als je 's ochtends de trap afkomt, met je slaapkopje, maar alvast een eerste lach van de dag.

Je bent de allerliefste grote zus. Zoveel liefde, dat had ik niet zien aankomen. Het was zo vanaf de eerste dag toen je aan de telefoon hoorde dat je zusje geboren was. Het is nog steeds zo en soms lijkt het alsof jullie elkaar elke dag nóg leuker vinden. Niemand kan Juno zo doen schaterlachen zoals jij. En het is een schaterlach die we goed kennen, want hij klinkt net als die van jou.

Soms vind je de wereld moeilijk. Wij ook. Als we je niet alles kunnen uitleggen. Als er onrechtvaardigheid is. Als er te veel in je hoofd zit, als je je zorgen maakt.

Je mist opa Jo en ik ook en dat zeggen we dan tegen elkaar. Het is heerlijk dat er altijd iemand is die weet wat ik bedoel en voel. Jij begrijpt met je zes jaar zoveel meer dan heel wat volwassenen bij elkaar.

Lieve Oona, je wordt niet groot, je bent het.
Ik hou van je.



dinsdag 22 augustus 2017

Juno spreekt (1)


Twee jaar is ons patatje lief schatje.
Geen idee of ze nu veel of weinig praat, en beter of slechter dan andere kinderen in de wereld van de vergelijkende ouders. Maar schattig is het wel.

  • makikispoeven? (altijd als ze iets ziet dat mogelijk eetbaar is)
  • ga nie lukke! (altijd als iets moeilijk is, meestal als ze ergens wil opklimmen dat net te hoog is)
  • ben je kaar? (na twee seconden tandenpoetsen, dan vindt ze dat ze wel klaar is, maar dat van jij en ik, dat is nog geweldig ingewikkeld natuurlijk)
  • papop auto! papop fiets! (dat roept ze vanop haar fietsstoeltje naar Oona op haar eigen fiets. Ook bij geparkeerde auto's. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn, nietwaar).
  • kangoeloe, kangoeloe, kimmen op een ofant (kinderliedjes in de Juno-remix)
  • wa is mukukos? (wij hebben muskusossen gezien in Noorwegen en er is werkelijk niets schattigers ter wereld dat Juno die 'muskusos' zegt). 




woensdag 16 augustus 2017

Noorwegen: een goed idee.

Voor het tweede jaar op rij naar Noorwegen gaan, dat was een goed idee. Al waren er ook wat minder goede ideeën, maar die konden de pret niet bederven. Een overzicht!

Het was op zich een goede idee om terug naar die camping in Oslo te gaan. Ware het niet dat het het wereldkampioenschap jeugdvoetbal was en er duuuuzend kindjes met hun families de camping hadden ingepalmd en er zelfs een kleine kermis (mét reuzenrad) stond. We hebben ons en onze mega tent assertief (maar scheef) op de wei gepropt. En dan viel het ongelofelijk mee. Geen wachtrijen aan de douches en alles 's avonds stil. De Noren, het zijn aardige mensen. Zelfs als ze met duizenden zijn. En Oslo, dat is een heerlijke stad. 

Het was een goed idee om de huurauto op te pikken in Oslo centrum en af te zetten op het vliegveld. Dat kost wel wat extra, maar we hebben veel tijd gewonnen doordat we de laatste dag de stad niet meer moesten in rijden. Wij gingen voor de tweede keer voor de combi vliegtuig-huurauto-kamperen en qua bagage is dat een uitdaging om met al die spullen en twee meisjes op bestemming te geraken. Taxi's in Noorwegen zijn onbetaalbaar, maar het is ons wel weer gelukt om met het openbaar vervoer op die eerste camping te geraken. Langs de andere kant wel heel handig dat dat niet nog eens moest op de terugweg en dat we de auto achterlieten op de vlieghaven. In die huurauto was het op de achterbank altijd dolle pret. We hopen dat deze fase waarin de meisjes elkaars beste vriendinnekes zijn, nog heel lang mag duren. Dit is het resultaat als ze de zwemzak vinden op de achterbank...



Het was geen goed idee om niet te tanken wanneer de kans ertoe was. We hebben nog geprobeerd om die mini auto aan het Tesla-infuus te hangen, maar helaas. Een extra retourke dus naar het dichtstbijzijnde stadje toen we al in de bergen waren. 


Het was een goed idee om mijn winterse loopbroek mee te nemen. Compact en lekker warm. Het was een goed idee om ál die warme truien en thermische onderlaagjes mee te nemen, want het was echt wel fris.




Het was geen goed idee om Michiel zijn Teva-sandalen te vergeten. Zeker niet omdat zijn wandelschoenen zo lek waren als een vergiet. Moeilijk om dan dan met 1 paar sportschoenen droge voeten te houden. 


Het was geen goed idee om de regenjassen niet mee te nemen op dat wandeltochtje. Ook al was het op dat moment een zalig zonnetje. 



Het was een een goed idee om reserve kleren mee te nemen, maar het was geen goed idee om die reserve kleren in de auto te laten liggen en niet in de dagrugzak te steken. Onze bijna-twee-ik-zeg-nee peuter die dacht dat het paadje iets breder was. En toen lag ze in het veenmoeras. Dan maar nat en koud in de draagzak. Na een halfuurtje verder wandelen dacht Michiel eraan om ook eens haar laarzen uit te kappen. Er gaat ongelofelijk veel water in een botje maat 23. Mijn schuldgevoel was evenredig, arm schaap.

Het was een goed idee om 's ochtends havermoutpap te eten. Dat smaakt als het een graad of vijf is. 

Het was geen goed idee om in de regen te koken, terwijl er eigenlijk een verwarmde keuken was op de camping waar we gebruik van mochten maken. Maar ik was al begonnen. En besefte nog eens dat 'koppigheid' wel degelijk een eigenschap is die mijn meisjes mogelijk van mij hebben geërfd. 



Het was geen goed idee om te denken dat die warme babyslaapzak wel dik genoeg zou zijn voor Juno. Want dat was het niet. Rond een uur of vier 's nachts trok ik dan een kindje met ijskoude handjes mee in onze slaapzak. En 's ochtends had het lieverdje soms al meteen paarse lipjes. De kou en de weinige slaap hadden geen invloed op de ambiance in de tent 's ochtends.


Het was een goed idee om erop te vertrouwen dat Oona weer goed zou stappen en dat ook leuk zou vinden. Want dat was ook zo, op voorwaarde dat ze was uitgeslapen. Ze was bij momenten zo snel in de bergen dat het gênant voor mij werd als Michiel en Oona op mij en Juno moesten wachten. Al was het hoogtepunt voor Oona nog altijd het stapelen van stenen.



Het was geen goed idee om lukraak te beginnen wandelen zonder wandelpad, op zoek naar de muskusossen. Prachtig uitzicht, echt ongelofelijk, maar moeilijk omwille van dat slechte idee van die kapotte wandelschoenen en het slechte idee om te denken dat het zonneke zou winnen van de donkere wolken. Maar Oona kan je vertellen hoe snel je de kou vergeet eenmaal terug je terug lekker warm zit. En dat je zelfs in ellendige omstandigheden mooie metaforen kan maken. Er stromen rivieren in mijn schoenen. Het zou het begin kunnen zijn van een gedicht. 


Het was een goed idee om te denken dat er op dat afficheke op de camping een aankondiging stond voor een soort zomercafé. Mijn Noors gaat erop vooruit. We aten een lekker stukje taart in een boerderijtje in de Noorse bergen en het was perfect. 

Oh, ik hou van Noorwegen, ik kan blijven schrijven, ik zou er kunnen blijven. 

maandag 24 juli 2017

Plantaardig zoet

Volledig plantaardig eten... het klinkt steeds aanlokkelijker.
Ik eet al meer dan helft van mijn leven geen vlees, met als voordeel dat ik dat eigenlijk ook nooit graag heb gelust. Dat is bij zuivel wel wat anders. Een kaasschotel! Van die dikke yoghurt! Chocomelk met volle melk! Verse slagroom! En al die cakes, koekjes,... allemaal met boter en eieren, toch? Daar is dus een serieuze drempel te overwinnen...  Beginnen met het moeilijkste dus, zoetigheden.

Deze chocomousse is heerlijk en super eenvoudig. Ik maakt hem voor op ons feest en ik heb niemand horen klagen, integendeel. En als chocomousse lekker kan, dan moet de rest toch ook kunnen?
Het chocomousse-recept kwam van de blog Plantbased.be. Deze rabarber-crumble taart heb ik daar ook ontdekt, vandaag voor de vierde keer gemaakt.

plantbased.be 

Een gepikte foto van Plantbased.be. Toen ik dertien was, bladerde ik in Weekend Knack en wou ik heel graag foodfotograaf worden. Als snel bleek teveel van dat eten bewerkt voor de juiste glans en textuur en mag je als fotograaf helemaal niet de hele tijd eten. Ik laat het graag aan andere over, deze taart is werkelijk nog lekkerder dat dat ie eruit ziet. Er staan nog heel wat recepten op die blog op die ik wil testen, en het is vakantie!

Brownie dan, ook een noodzakelijkheid in het leven. Dit recept van Jamie Oliver is goed: een heel machtige brownie, ik had hem wat te dik gebakken en niet lang genoeg in de oven. Volgende keer neem ik een grotere schaal, en doe ik er ook geen pecannoten ín, alleen maar enkele erbovenop.

Ik maakte ook deze citroenkoekjes. Ik was zeer sceptisch, koekjes zonder boter? Maar ze zijn echt heel licht en lekker.

Een echte topper zijn scones (zie recept hieronder). Zó lekker en zo eenvoudig. Soms wip ik op zaterdag of zondag uit mijn bed, ik smijt de ingrediënten in de KitchenAid en 20 minuten later eten we warme scones. Alleen is plantaardige boter niet zo lekker als echte boter. Ik heb hetzelfde probleem met een pistolet met hagelslag, dat is echt veel minder lekker zonder goeie boter. Voor de scones is er gelukkig confituur van de mama, dat maakt veel goed.

Gisteren een eerste experiment met wafels gedaan, dat was lekker maar Michiel denkt het recept nog te verbeteren. To be continued.

Ik zoek nog een oplossing voor roomijs. Ik kan heerlijke sorbet maken in mijn ijsmachine, maar ik zoek nog een toprecept voor romig veganijs. Tot hiertoe was het reeks flops. Ofwel was de consistentie niet goed en was het na 1 dag in de vriezer super hard. Ofwel smaakte het heel erg naar kokosmelk. Ik had het idee dat ik gewoon een bevroren blik kokosmelk zat te eten.
En er is de truc van nicecream  waarbij je gewoon bevroren banaanstukjes in de blender gooit. Ja, dat is echt bíjna bananenijs. Maar ik wil ook straciatella. En chocoladeijs. En speculaasijs...


Goed, de tag 'vegan' is hiermee gelanceerd op mijn blog. Want dat vind ik nu weer leuk: het onderzoeken en uittesten van een nieuwe manier van eten. Niets brengt zoveel afwisseling op je bord als een nieuw dieet. Wie is uitgekeken op ballekes in tomatensaus en niets anders kan bedenken dan wortelpuree met worst, die raad ik aan om vaker vegetarisch te koken. Of ga ineens wild, en kook vegan. Dan koop je dingen zoals edelgistvlokken, daar zullen we het volgende keer over hebben. Intussen denk ik nog eens na over wat ik ga zeggen. Plantaardig? Dan weet niet iedereen wat je bedoelt. Vegan, op z'n Engels, dat klinkt hip, maar moet dat nu echt? Veganistisch, dat klinkt dan weer als een vieze ziekte. Het laatste is hier nog niet over gezegd!


Vegan Scones

Meng in een kom:
  • 475 gram zelfrijzende bloem
  • 70 gram rietsuiker
  • snufje zout
  • 75 gram plantaardige boter
Goed kneden. Vervolgens:
  • 240 ml amandelmelk
Terug kneden. Dat moet geen perfect, egaal deeg zijn. Je kan er dan nog rozijnen, cranberry's,... onder mengen. Meestal gebruik ik geen vormpjes en rol ik het deeg heel dik uit en snijd ik het gewoon in driehoeken.
12-15 minuten bakken in een voorverwarmde oven van 200°C. Direct opeten. Later nog even terug in de oven kan ook, hoewel dat hier thuis eigenlijk niet gebeurt :-).